Blijvende restschade

Door ziektes kreeg ik in 2010 een handicap aan beide polsen want door artritis klachten verdween aan beide polsen het kraakbeen. Door een klap op persoonlijk vlak waardoor letterlijk alles uit mijn handen werd weggeslagen ontwikkelde ik volgens mij juist de artritis op de plek van de polsen.
Het is een wat te lang verhaal om hier uit te leggen, maar toen ik een dal zat kon de Borrelia bacterie pas echt toeslaan en dit resulteerde daadwerkelijk in destructieve artritis klachten aan beide polsen.

Door de beperking aan de polsen kon ik geen muziek meer kon maken en dat was mijn voornaamste bezigheid. Ook verloor ik gedurende een half jaar mijn stem, terwijl ik goed kon zingen. De bacterie zit nog steeds op de stembanden en ik kan hierdoor niet meer zo goed zingen als vroeger (de stembanden zijn een spier).
Vaak is dat het moment waarop een sluimerende infectie toeslaat; op een moment waarop je algemene toestand ernstig is verzwakt. De Borrelia infectie zat er al sinds 2007, maar dit persoonlijke dieptepunt maakte dat mijn weerstand ernstig verzwakte waardoor ik in een crisis kwam en deze ziekte was daar onderdeel van. Ik werd getest op heel veel dingen en ik kan wel met recht zeggen dat ik geloof dat er veel uitdagingen gepaard gaan met deze ziekte die mij hielpen in mijn persoonlijke groeiproces. Ik ben bij lange na niet meer de persoon die ik toen was.

In dat opzicht verandert de ziekte van Lyme mensen diepgaand, er is geen enkele andere ziekte die zo diepgaand je wereld op zijn kop zet waardoor veranderen wel moet.

Advertenties